این روزها ،واژه ی خسته ام از تعبیر ِ  " دوستت دارم " توی نوشته هایم بیشتر شده . خواستم بنشینم وبشمارم این کلمه ی بی حد ومرز را که با چند حرف ساده ، تمام تلاشش را می کند که به نوشته، بفهماند سنگینی بار خستگی هایم را...خسته ام از خودم... خسته ،ازاینهمه ضعفی که گریبان بُنیه ی عاشقانه ام را گرفته .. خسته از این همه هراسی که ثانیه های خوبم را نابود کرده. خسته ام حتی از دلتنگی هایم...از دلتنگی هایی که با آغاز صبح ، گریبان گلویم را می گیرند وتا لحظه های به خواب رفتن، یا بارانی ام می کنند... یا تبدیل می شوند به درد های جسمانی...خسته ام از نبودن همه ی آنهایی که محتاجم به بودنشان...که دلم می خواهد برگردند . که صدای شان را برگردانند به سیمهای رابطه ام. که دلم می خواهد برگردند ومراقبم باشند وسط خستگیهایم...که دلم می خواهد مرهم بگذارند روی گوشه گوشه، دل زخمی هایم...خسته ام از دستهایم...از دستهایی که مطمئن شده ام با دستهای یک  آدم بی عرضه وهنر، فرقی ندارند...خسته ام از دلم...از دلی که نمی داند کی وکجا باید عاشق باشد وکی وکجا  فارغ؟ کی وکجا  باید مطیع باشد وکی وکجا  سرکش؟ کی وکجا باید بزند به طبل بی عاری وکی وکجا به طبل سرخوشی؟ از همین یک قلم بیشتر خسته ام... از همین یک قلم بیشتر رنجیده ام...از همین یک قلم ِبیچاره ،که، توی تمام عمرش، جز از دست دادن و به خاک سپردن چیزی نصیبش نشد...از همین یک قلم که آشیان ِهمه ی دوستت دارمهای دیوانه وار من است...از همین یک قلم که ،بی رحمانه ،از دست داده امش...که تنهایی ودست خالی ، نمی توانم برایش کاری بکنم...که ناشی ونابلدم...که ناتوان و خسته ام...خسته ...

 

به قول عربها : الحب العذاب  واین نهایت عشق است...

.

.

.

"اگر یک دو سطر است، یا یک دو صفحه
تو مسئول فحوای این شعرهایی
اگر زشت و بدخط، اگر خوب و خوانا
تو داری مرا می‌نویسی.

مگر چیست سرمایه ی من؟
بجز حرف‌هایی که از تو
بجز لحظه‌هایی که با تو
بجز راه‌هایی که تا تو...

و هر روز حس می‌کنم رو به پایان خویشم
و از روز دیگر
تو آغاز یک حسّ و حال جدیدی.

زمین سردتر می‌شود – باغ انگور کمتر
و آدم به گرما و گرما به خورشید
و خورشید، مرهون پیراهن توست.

اگر سردم اینجا، اگر گرم و گیرا


تو مسئول تعبیر این فصل‌هایی.

تو مسئول تعبیر این فصل هایی

تو مسئول تعبیر این فصل هایی


مرا گرم بنویس


مرا از سرِ سطر..."    (سید علی میر افضلی)