من

به  موهایش

 به خنده های ریز ودرشت اش

به بالا و پایین پریدنهایش

به حرفهای زیادی قشنگ ِ کودکانه اش

به شیطنتهای یواشکی اش

مخفی شدن های پشت در ودیوارش

سوالهای زیادی فیلسوفانه اش

نقاشیهایش

دست خطش

 کلاس  ِ پونه اش

پوشه ی کارش

دستها وناخنها و لاکهای رنگ رنگی اش

خستگی وخوابش

عطر تختخوابش

مسواک کله عروسکی اش

خمیر دندان ِ با طعم ِمیوه هایش

کیف ِ سرخابی اش

فرم ِ طوسی اش

جیغهای سر ظهر ِ وقت جدایی از هم سرویسی هایش

سفارش غذا دادنش

عشقهای با طعم کاکائو وبستنی اش

ویک عالمه چیز دیگر که در سطرهای مجازی وغیر مجازی نمی گنجد

می گویم : پناهم

پناه ِآرامشم

دلشوره ی شیرینم

لنگر تسکینم ...!!

...........

 

دستهایم گیج دلتنگی است

عصرهای جمعه باید دستهایت بیشتر باشد...!!     " سید علی میر افضلی "