اگر قصد کرده ای که این نامه های از آب گذشته را...
این دست نوشته های از صمیم دلم را...
این دلتنگیها که نه شوقهایم را می توانم ضمیمه اش کنم ،نه اشکهایم را... به مقصد برسانی...
باید بگویم ات که راه سخت است و دور...
که نه دستت به دامن دریا خواهد رسید...
نه گستره ی افق...
نه ارتفاع علاقه ...
باید بگویم ات که نه دست ِمنتظری در راه نشسته نه چشم مشتاقی...
بیا و مُهر برگشتت را بگذار تا دلم قرص شود که دلتنگیهایم جای دوری نمی روند...
که گم نمی شوند میان راه وبیراهه...
که همین یک بار،بدون تردید، ایمان یافته ام که،هرگز نرسیدن بهتر از دیر رسیدن است...!!
متلاطم
تنها
بیکران
کاش اقیانوسی نبودم پنجه کشان بر ساحل !
" شمس لنگرودی"