درست است که این عاشقانه ها ،قافیه را باخته اند

اما ردیف که هستند...

اما هر روز که واژه ها، مهربان تر از روزهای قبل ، متولد می شوند...

قافیه به چه کار می آید وقتی  " تو " خودت مثنوی هفتاد من کاغذی... ؟!!

وقتی  " تو  " خودت بلندترین قصیده ی  این سطرهایی ...؟!!

وقتی غزل از چشمهای " تو" جان می گیرد ...؟!! 

وقتی "تو" مجال ِ قشنگ  کلمه های ساده ی منی ...؟!! 

وقتی " تو" به دستهایم اعتماد نوشتن می دهی... ؟!!

و به نبض احساساتم  توان تپیدن ... ؟!!

وقتی " تو" خودت، عطر جانبخش  این عاشقانه های بی وزن ،بی قافیه ، بی سبک وسیاقی  ...؟!!

بگذار تمام قافیه ها را به چشمهایت ببازم ...!!

ودر ردیف این سطرهای عاشق ، زندگی کنم ...