میدانی؟ هیچ چیز سخت تر از این نیست که تو هر روز ، همین هر روزهای پر فراز ونشیب ، همین هر روزهای گرم وسرد روزگارچشیده .همین هر روزهای دلهره آور وگاهی بی تفاوت همه ی آدمها  .همین هر روزهای خالی وگاهکی هم پر .دست ببری توی دنیای کلمه هایت و با همان جهان کوچک کم واژه ، با همان ادبیات ساده ی پیش پا افتاده .با همان دستور زبان خلاصه شده توی فعلهای گذشته وحال و آینده وحروف خیلی مختصر وساده تر اضافه وربط وساده تر بگویم با همان حروف الفبای کودکی ،بخواهی با عاشقانه ای به روز شوی که تمام احساس بزرگ قلبت را ، تمام هوای هر روزت را، تمام دغدغه هاو دلتنگیهایت را بی کم وکاست بگوید.واز زبان تو حرف بزند ...وتو مطمئن باشی که جای خالی " تو " اش را  فقط خودت می توانی  با هنری که در چنته داری ، با چشم شعر، با عطر دوستت دارمها ، با نگاه عاشقانه پرکنی ...