در این عصر تلگرام وکانال هایش، شبکه های اجتماعی و امکاناتش، در این عصر ویسها و مکالمه های آنلاینی و عکسهای همین الان یکهویی در حمام و دستشویی و محل کار وتاکسی، در این عصری که توی خیابان وتاکسی ومهمانی و جمعهای خانوادگی همه یک جوری سر در گوشی فرو برده اند که دلت عمیقن میگیرد  و وقتی داری باهاشان گفتگو میکنی به جای اینکه نگاه گرمی به تو ببخشند چشمشان به پیام ست وصفحه ی تلگرامشان و خنده ی گول زنک ملیحی بر لبانشان که مثلن بگویند حواسشان هست چه می گویی، در این عصر احوال پرسی های بی بوسه وبغل وسرد  در گروههای فامیلی ونرفتن سراغ دیدار ها، در این عصر دلتنگ نشدن ها، تشنه ی دیدار نشدنها، نگران نشدن ها، بیقرار قرار نشدن ها، در این عصر بی رحمانه ی ارتباطات خالی از همه چیز ، بلاگفا باید قدر بلاگرهای وفاداری چون من را بداند که هنوز نوشتن در وبلاگم را، بودن در وبلاگم را، ماندن در وبلاگم را عاشقانه دوست دارم حتی اگر دیگر جانی برایم نمانده باشد تا برای خواننده های پر کشیده ی اینجا، برای آنهایی که هنوز دوست داشتن برایشان قابل احترام است، بنویسم...!!