وقتی کسی برایتان محبوب است ؛ یعنی از آن محبوبهایی که نمی توانید قیدش را بزنید و نمی توانید جایش را به کسی بدهید،از آن محبوبهایی که مثل خون در رگهایتان جاری شده و مثل خون بهتان حیات می دهد ،از آن محبوبهایی که بی وقفه در جان شماست و دوری اش گرفتار یک مدل دلتنگی خاصتان میکند که با هیچ چیزی مرتفع نمی شود برایتان فرقی نداشته باشد که واکنشش به ابرازاحساستان چیست؟ از محبوب بودنش حرف بزنید .بنویسید. تبدیلش کنید به عاشقانه هایی اسطوره ای که دست به دست می گردد ونسل به نسل می چرخد . در دلتان چیزی را مخفی نکنید.مخصوصن دوست داشتن که حیف است در پستوهای وجود دفن شود وخاک بخورد ومتروک شود.
از من دوباره به شما وصیت
وقتی کسی برایتان محبوب نیست و فقط قصد دارید باهاش بازی کنید، یا قصد دارید تنهایتان را با حضورش پر کنید، یا جای عشق های از کف رفته یتان را باهاش پرکنید یا قصد دارید مزه مزه اش کنید بیخودی اسم محبوب رویش نگذارید.جسارت داشته باشید وصادق باشید. تحمل اینکه بداند هیچ کس شماست یا به قول الانیها دوست معمولی شماست یا رفیق فکریتان یا کمپینگ شکست خورد گی های شما راحت تر از این است که محبوب صدایش کنید وخر فرضش کنید و دلبسته اش کنید واهلی اش و بی هیچ عذاب وجدانی رهایش کنید در جهنم نبودن تان وترک کردنتان و خیلی چیزهای دیگر