پوشیده از گل هم که باشد. بین زمین و آسمان پل هم که باشد.سد دیدار است... دیوار دیوار است..."
دیوار مهربانی مان را عشق است. ما ایرانیها، ما از بطن مادرهایمان، مسلمان زاده شده، ما اهالی تقوا، اهالی مشت محکم بر دهان یاوه گویان واستکبار زن ها، ما غیورها وسلحشورها و همیشه در صحنه ها، ما قران به طاقچه ها و دعا به همراه ها، ما مدعی ها وشعار ده ها ، ما ...چقدر می توانم پشت این ضمیر جمع ما، در وصف این ضمیر دسته جمعی متحد ما ، بنویسم....دلم می خواهد اینجا که برای من حکم چاهی را دارد که سر فرو می کنم تویش وبغض هزار ساله ام را گریه می کنم؛ اینجا که شانه ی محکمی ست که سر بر آن می گذارم و گریستن غمهایم را تحمل می کند ؛اینجا که یک آغوش حی وحاضر و همیشه مهیاست ؛ اینجا که حوصله ام را دائما دارد بنویسم ما کجایمان شبیه آدمهاست ؟! بگویم ما بدیم...ما شیطان را درس می دهیم و شیطان در محضر ما درس پس می دهد. ما آلوده ایم . ما قلب نداریم...
ما کجایمان شبیه مومن هاست...؟! اهالی ایمان !
کجایمان شبیه با اخلاق ها ؟ اهالی اخلاق گرا !
کجایمان شبیه عارف ها ؟! اهالی عارف مسلک!
کجایمان شبیه با تقواها؟! اهالی تقوا !
کاش معنی دقیق تقوا را می دانستیم !!
دلم از همین یکی آخر ؛ همین یکی که خیلی ها مان به ظاهرمان چسبانده ایمش و هرکدام مان نمادی از آن با خود ، حمل می کنیم می سوزد.می گیرد . می میرد.