زخم هیچ فقدانی با اشک زدوده نمی شود.التیام هم پیدا نمی کند...منی که فقدان کشیده ام دارم می گویم...جای خالی چند دانه آدم هست که هرگز پر نمی شود...هرگز آرام نمی شود. هرگز مثل سابق نمی شود...!!

خیر حضور چند نفر از زندگی برود رفته است ودعا بعد از آنها بی فروغ است...خنده ی بعد از آنها غم انگیز تر از  گریه های تلخ است....زندگی بعد از آنها مرگ تدریجی ست...ذره ذره جان دادن است...بی دست وپا شدن دل است...