خاصیت  شبکه های اجتماعی، اینه که هیچکس واسه هیچکس نگران نمیشه و هیچکس واسه هیچکس دلتنگ .خبر عروسی و مرگ و تولد و زیارت رو هم همونجوری می فهمی... عکس همه هم به جای اینکه تو‌آلبومت باشه و چند ماهی یه بار بری سراغش و رفع دلتنگی کنی، درست مقابلته و‌ اینجوری حس میکنی راه دوری نیست و همه چی آرومه واون اعلام وضعیتش هم که نشون میده زنده ست  پس هنوز فرصت داریم برای رفتن سراغش...

مثلن همین امروز، من صدای کسی رو که چند کیلومتری کربلا بود آنلاین شنیدم وصدای پا و عزاداری اونایی که تو مسیر بودند...یا شنیدن صدای بارون از شهری که فرسخها ازم دوره...اما کاش، این شبکه ها اونقدر پیشرفت کنند که من بتونم صدای عزیزهای  از دست داده مو به شکل زنده بشنوم...کاش اونقدر پیشرفت کنن که بتونم دنیای اونا رو ببینم و حالشون رو بفهمم...کاش اونقدر گسترده بشن که من هر وقت خواستم ببینم شون و این دلتنگی های غم انگیزم تموم شه...حالا که به لطف شبکه ها، همه ی زنده ها دیگه دلشوره ای ندارند ودیگه دلتنگی نفسگیری...