امید ماندنم در سر نیست
دستم به قلم نمیرود
کلماتم کناره گرفتهاند
و سکوت سایهاش سنگین است
و خلوتی که گاه یادم میرود خانهی خودِ من است
نباید کسی بفهمد
دل و دستِ این خستهی خراب
از خوابِ زندگی میلرزد
"سید علی صالحی "
+ نوشته شده در جمعه ۲۴ مهر ۱۳۹۴ ساعت 20:3 توسط آرام